من از همان اوان طفوليت به تحصيل خيلی علاقمند بودم و دست بر قضا در حين اين تحصيلات يادم می آيد درسی داشتيم به اسم تصميم کبری که به آن هم خيلی علاقمند بودم(جهت اطلاع بعضی ها عرض کنم که خدا نکرده به کبری علاقه ای نداشتم بلکه ابراز علاقه من به تصميمش بر می گشت)باز هم يادم هست(چقدر یادمه حافظه رو حال می کين؟!!) هر وقت دچار دلپيچه می شدم به او نامه مي نوشتم تا يه کمی دردم تسکين پيدا کنه.از اين پس شما می توانيد نامه های من را به کبری مطالعه فرماييد:

کبری جان سلام.حالت خوبه ايشالا.آبجی های گلت چطورن؟سلام گرم منو بهشون برسون.مديونی اگه نرسونی!!هیمن اول بهت بگم که چون اداره پست اصولا نسبت به ملت لطف داره و همیشه به ملت حال می ده احتمالا این نامه رو در حالی می خونی که سال ۱۳۸۶ شده(اینم توجیه بابت تاریخ مصرف گذشتن نوشته)خوب به سلامتی و ميمنت و مبارکی و کوری چشم دشمنان اسلام و مسلمين آمار گيری هم تموم شد و دولت آمار همه ملت روگرفت(البته به خيال خودش) راستی تو که خدای نکرده امار آبجی ها رو ندادی؟فقط يه سری مسائل در اين بين بود که ميزان متنابعی شک و مشکوک در اعماق وجودم لحاظ کرد و اين شد که من دلپيچه گرفتم.

صبح زود بود يه نفر دستش رو روی زنگ گذاشت ولی فکر کنم يادش رفت اون رو برداره.رفتم دم در ديدم يه خانومه.اولش خيال کردم می خوات بره عروسی و آدرس رو اشتباه اومده(چون در حد خود کشی آرايش کرده بود)ولی بعدا فهميدم از عوامل آمارگيريه.چيزی حدود ۵ دقيقه برای خودش صحبت کرد که من هنوزم هر چی فکر می کنم يادم نمياد چی می گفت چون تو يه حالتی بين خواب و بيداری بودم فقط اين وسط داشتم کف می کردم که توی صبح به اين زودی اين خانوم چطور اينقدر شادابه؟!!!خلاصه پس از اندی مدت رفت سر اصل جنس.من خودم رو سرپرست خانواده معرفی کردم و از بقيه بچه ها هم هر چی می دونستم گفتم.جالب اونجا بود که من اصرار داشتم که اين آمار ممکنه اشتباه باشه و اون انکار داشت که عيبی نداره(چی گفتم!)نامه طولانی شد سرت رو درد نيارم خلاصه آخر سر شماره خونه رو ازم گرفت(کور شم اگه دورغ بگم)کبی جون واسه اينکه غيرتی نشی نمی گم چند دقيقه بعدش برای گرفتن آمار دقيق بچه ها تلفن زد.در مجموع ملالی نيست جز دوری تو و آبجی ها.

وبلاگ آنتن بدینوسیله مرگ ترانه(بابک بیات) را به همه دوستداران موسیقی تسلیت می گوید