از اين به بعد قراره که هر ماه يه بخش ادبی داشته باشيم که توش فقط متن ها ی ادبی و شعر و اين جور چيز ها کار بشه.پس جا داره که به همه ادب دوستان افتتاح اين بخش رو تبريک گفته و از دوستانم که در اين بخش من رو همکاری می کنن صميمانه تشکر کنم و تشکر ويژه از مديريت با ادب وبلاگ(که با اجازتون خودم باشم) که واقعا واقعا واقعا به مقوله ادب در کنار طنز اعتقاد خاصی دارن به عمل بياورم.اين شما و اين بخش ادبی آنتن محله(حالشو ببرين دعاشم به جون فک فاميلاتون کنين).

                                                                                             با تشکر آنتن ادبی شما م.ج.و

بوی گلاب می آید...

هنوز دارم با چوب کبريت آخرين سيگاری که کشيده ام دندانهايم را خلال می کنم.هنوز مزه ماکارونی ميان دندانهايم مانده است.

همه بيدار هستيم.ماه زير ابراهای سياه زندانی شده.پسر سکينه خانم با آن راديو دستش ور می رود و مثل هميشه دنبال موج بی بی سی می گردد.شوهر ماندانا از بس موهايش را کوتاه نکرده مثل آدمهای اوليه شده.کريم کچل هم به سرش دست نمی زند شايد اين آخر عمری کله کچلش مو در بياورد.سودابه هم غمگين به آسمان نگاه می کند و شوهرش را در دل صدا می زند.حشمت از بس خوابيده چشمهايش باد کرده و موهايش سيخ سيخ شده.اختر سرماخورده و هی دستهايش را به هم می مالد و با نيم نگاهی به پسر سکينه خانم چند لحظه يک بار به او لبخند می زند. همه منتظريم مخصوصا من که منتظر نازيم.فردا ممکن است برای همه ما روز خوبی باشد.قطره های باران از تير های چراغ برق رد می شوند و برق می زنند.از بوی خاک باران خورده احساس خوبی دارم فردا يک روز بسيار خوب برای ماست روزی که همه منتظزش هستيم.علی کوچولو با آن ماشين کوکی دستش هی برای ديدن مادرش گريه می کند.

هوا کم کم رو به روشنی می رود.صدای قرآن می آيد از پشت نرده ها يک دسته آدم به طرف ما می آيند.از دور نازی را ميان آنها می بينم.او با يک شيشه گلاب و يک بسته خرما به طرف قبر من می آيد.                                                              (از دوست هنرمندم جعفر عظیمی)

دخيل تازه

به ضريح چشمانت دخيل تازه بسته ام و تو که پلک می زنی تمام غم ها ذره ذره تا خدا فراموش می شوند و من دخيل تازه ی تو می شوم.       (متن از دوست گلم رسول عظيمي)

و چه ساده با جابجايی يک نقطه از خدا جدا می شويم.      (از دوست خوبم يزدان صفر بخش)

با خانواده سوار تاکسی شديم.هنوز چند متری نرفته بوديم که متوجه جنب و جوش بابام در صندلی کنار راننده شدم که داشت جيب هايش را مي گشت.نگاهی به من انداخت و با حرکت دست اشاره کرد پول پول.من هم نگاهی به مادرم انداختم و مادرم هم به بابام نگاه کرد.بساطی در ماشين راه افتاد که بيا و ببين(شنيدن کی بود مانند بودن) .بابام به راننده گفت :آقا نگه دار مثل اینکه... در حالی که راننده داشت نگه می داشت من پريدم وسط حرف بابام و گفتم : نه آقا برو.راننده گيج شده بود.بابام گفت : من شلوارم رو موقع اومدن عوض کردم.من هم گفتم :تازه شلوارم رو شستم.بابام داشت به راننده می گفت من هم داشتم برای بابام توضيح می دادم.اين وسط از سیمای متحیر راننده بخت برگشته معلوم بود حسابی تو کف مونده که اينا چی می گن.يک نگاه به من می انداخت يک نگاه به بابام و کم مانده بود که چشماش از حدقه بیرون بزنه.ناگهان خواهرم کوچيکم دست کرد تو جيبش و گفت بيا بابا پول امروزم رو خرج نکردم.حالا شما در اين اثنا پيدا کنيد نقش شلوار را!!!!!!!!

از جريان بالا چند نتيجه اخلاقی می گيريم(که فردا نرين بگين وبلاگ آنتن پيام اخلاقی نداشت).

۱)شلوار نقش اساسی و لاينفکی در زندگی مدرن دارد.

۲)انسان بی جيب يعنی انسان بی پول يا جيب شلوار = پول

۳)خاندان ما پوايشان را فقط در جيب شلوار می گذارند و نه هيچ جای ديگر.

۴)ساير جيب ها قاق بوده و اصولا جيب شلوار و کاپشن چيزی در حد کشک است.

۵)ای جيب همه بهانه از توست.

جا دارد که ابتدا به خودم مملکت دولت و رييس جمهور محترم تبريکات بی دليل خود را جهت ريشه کن سازی تعطيلات بی مورد اعلام داشته و از تلاشهای بی دريق آنها تشکر مند باشم اینک انوار خورشید از پس ابرها تار رخ می نماید و نوید دیدار روی پیشرفت را می دهد(حال کردین متن ادبی رو چی گفتم؟)چون علاوه بر ساير اقشار مملکت از جمله دانشجويان و کارمندان و ما شاهد تعطيل رسمی بودن نو گلان باغ زندگی چرخهای آينده اقتصاد مملکت وزيران و مديران آتيه يعنی دانش آموزان عزيز به مدت چهار شبانه روز کاری بودیم.باز هم جا دارد که از همه دست اندر کاران اين تعطيلات علی الخصوص ۲۲ بهمن که هر ساله حال اساسی به ما مي دهد تقدير به عمل آورم.

۲۲بهمن سالروز حماسه آفرينی مردم اصلاح طلب ايران بر همگان مبارک باد.

انرژی هسته ای حق مسلم ماست.

شهادت سرور و سالار شهيدان را به همه عزاداران آن حضرت تسليت می گويیم.